(navigation image)
Home American Libraries | Canadian Libraries | Universal Library | Community Texts | Project Gutenberg | Children's Library | Biodiversity Heritage Library | Additional Collections
Search: Advanced Search
Anonymous User (login or join us)
Upload
See other formats

Full text of "Na h-iasgairean"

m 



W 

ì'TCiw 

m 

wffi 

:'83§ffiH 

mm 






NA H-IASGAIREAN 



A N uair a chi mi iasgairean a' càramh an lìn, agus ag 
ullachadh gu doì a dh' iasgach, is minic a smuainich mi 
gu bheil ni-egin urramach 'n an obair, an uair a chuimhnicheas 
Bii gur h-i so ceird a bh' aig na h-urrad de abstolaibh an 
Tighearn Iosa. Tha na Scrioptuirean ag innseadh dhuina 
gun robh cuid de na h-abstolaibh 'n an iasgairibh air fairge 
G-halile an uair a ghàirrneadh iad leis an Tighearna, chum 
's gun c'eanadh se iad 'n an iasgairibh air daoinibh. Is e tha 
a' chairint so a' ciallachadh gum biodh iad air an cur a mach 
le Iosachum aire an co-chreutairibh atharruing a dh' ionnsuidh 
na saorsa sin o chionta agus o dhiteadh a thainig e-san a dh' 
fhaotainn do pheacaichibh. Bu ghrasmhor do rireadh an 
teachdoireachd leis an do chuireadh iasgairean Ghalile a dh 
ionnsuidh dhaonibh peacach. Bha iad gu innseadh dhoibh^ 
ged a pheaeaich iad uile, agus ged a thoill iad, agus a bha iad 
buailteach do fheirg Dhe gu siorruith, gidheadh gun d' fhuair 
losa mathanas do gach aon a chreideadh ann, Ieis a' pheanas 
athoill am peaeaidh-san fhulang 'n an aite. Tha dochas agam 
gu bheil f hios àgad gur h-e 'rii peacadh thug am bàs do 'n t- 
saoghal. Ach.cha robh peacadh sam bith aig Criosd arson am 
b' eiVin da bas fhaighinn ; gidheadh dh' fhuiling e bas crait- 
feach agus mallaichte a t cbroinn cheusaidh. Nise rinn an 
Slanuighear beannaichte so chum a bhi 'n a iobairt-rèitich air 
son peacaidh, a chum air an doigh so gurn bitheadh a mheud 
's a dh' aontaicheadh leis narinn e troimh chreideamh ann mar 
an aon Sìanuighear air an saoradh o chionta agus o thru« 
aighe, nach rachadh an sgrios, ach gum bi a bheatha mhaàn- 
eannach aca. 
^ Dh' innis iasgairean Ghalile an sgeul math s&> anns gach 
àite an do shiubhail iad. Bha dearbh fhios aca gun robh feum- 
aig na h-uile air trocair, do bhrigh gun do pheacaich na b- 
- .uiie. Anuair a bheirear fainear gu bheil lagh Dhe ag iarruidh 
urnhlachd uile-iomlan, agus gu bheil iarrtais, ni h-e amhain 
a ruigheachd ar gniomharra o 'n taobh amach/achmar an 
peudna gu bheil e a ruigheachd suidhcachadh smuaintean ar 
iridheacha, is f heudar dhuinn aideachadh gu bheiì an dream 
is beusaich ann an suilibh an <coimhearsnaichibh an eiseamail 
mathanais cho math ris a' mhuinntir tha ciontach ann am peac«* 
aibh follaiseaeh. Ach am feadh a ta na h-uile feumach 
air trocair is ro-sholasach an gnothach gu bheil an trocair 
air am bheil feum againn air a tairgseadh gu saor do na h-uile. 
Cia air bith cho lionmhor agus cho mor air an an-tromachadh 
is a bha ciontaidh aon neach 's an am a chai dh seachad, cha - 
n urrainn iad a dhruideadh a mach o cho^r ann am foil]-. 
seahadh na trocair trid losa Croisd. Tha 'n t-abstol Pol ga 
h-araid ag irmseaùh gun J à fhuair e-fein troeair. ged a bba 



g 

na aon de na peacaìchibh bu mho chum ann san airlvs, no annsan 
an ceud-fhear, gum foillsicheadh Criosd an uile fhad-fbulan- 
gas mar shamhladh dhoibh-san a chreicleadh ann an deigh so 
chum na beatha maireannaich, 1 Tim. ì. 6. Is naidheachd 
ro-aoibhinn so do gach neach, agus c' ait air bith am bheil 
e air a' chur an ceill tha mhisneach is mo air a toirt do gach 
neach gabhail ris. 

O na chuir Dia na f hreasdal am Piobull 'n ar lamhaibhsa, a- 

gus o 'n tha ìa. a 'tighinn 's an eigin duinn cunntas athoirt mu 

'n fheum a rinn sinn deth, tha v dochas agam a charaid ion- 

mbuinn, nach gabh thu miothlachd ged chuir mi ceist ort rig 

am bheil gnothach araid àgad, agus mu thirnchioll an coir 

dhuit smuainteachadh gu durachdach, fo bheachd air la mor 

&in a' bhreitheanais : Ciod am fcum a rinn thusa fathast de 

theachdoireachd trocair Dhe, a thugadh seacliad le iasgairibh 

Ghalile, agus a th' againn 'sa Phiobull? — Math a dh' fhaoidte 

gun d' araicheadh o d' oige thu ann an eleaohdadh deadh- 

bheusaibh o 'n leth mnigh, agus ma tha thu saor o phea- 

caibh follaiseach, agus a' deanamh aidmheil air a' Chreidimh 

Chriosduidh, gu bheil duil a^ad, do bhrigh gu bheii thu cail- 

egin ni 's fearr na moran cle d' choimhearsnaichibh gum bi 

gach ni gu math do d' thaobh. Ach cuimhnich nach 'eil na 

Scrioptuir ag radh gun toirear breith oirn fa dheireadh le bhi 

air ar coimeas ri 'r coimhearsnaichibh, ach ri fìrinn De. Lcis 

an f hirinn so ma ta gheibhear cionìach an droing is • meas- 

arra 'an lathair dhaoinibh ; agus eadhon dhoibhsan cha n 'eil 

seol sam bith air saoirsinn fhaotainn o chiontaagus o dhoruinn 

shiorruith, ach troimh ehreidimh ann am feartaibh fola Iosa 

Criosd. Ach ceadaich dhomh ceist eile fhaineachd dhiot. 

Am bheil do chogais ag innseadh dhuit am feadh a ta thu 

a' leughadh an leabhrain M>; nach do smuaintich thu riamh 

gu durachdach mu thimchioll nam fìrinnibh a ta 'm Piobuìl 

a cur an ceill? Tha dochas agamgu bheil PiobuIIagad a bheir 

thu leat do 'n tigh-aoraidh an uair theid thu ann, ach foad- 

aidh e bitli gur h-ainmic a leughas tu e aig do thigh fein. 

Theagamh gu bheil thu 'tighinn beo ann an eleachdannaibh 

a ta thu fiosrach tha e a' diteadh, no theagamh gu bheil thu^ 

saoilsinn gum bi do cheird a ta 'g ad' thoirt gu tnc on 

tigh, no thu bhi 'n eiseamail saoithreachadh arson 

beaiÌiachadh do theaghlaich na leith-sgeul air son do dhear- 

maid- air focal De. Ach ciod air bith beachd a th agad, 

Hia ghabhas tu de dhragh ort fein na smuaimcheas idir mu n 

ehuis, faodaidh dearbh fliios a bhi agad an darna cuid nach d 

rnn thu feum de 'n Phiobull, no an d' fhuair thunamh fha- 

thast buannachd uaithe. A charaid ghradhaich, mur eil 

fior dhearbhadh agad air thu bhi faighinn buannachd o n 

Phiobull, dean stad, agus gabh beachd air do shhgheannaibk. 



Smusùnich guidheam ort, cia mar f hreagras do dhearmad'uai* 
roi' 'n bhas, an uair a bhitheas tu direaeh gu inndrinn- 
air bith-bhuanntachd. Cha 'n fhaicear na ni faoin an sm 
dearmad a dheanamh air an t-slainte mhoir. Seadh, dearmaà 
a dheanamh oirre ! Beachd-smuainich ciod tha. so a ciallach- 
adh. Cha 'n 'eil e air f hilleadh steach ann gun do chuir neàch 
le thoil e fein an aghaidh an ni tha focal De a' cur an eeill, 
ach gue robh a chridhe cho mor air a shocrachadh air cuspair- 
ibh eile 's nach d' thug e fainear an t-slainte mhor. Cia hon- 
mhor iad 's an duthaich so a ta 'caitheadh an uine 's an dear- 
mad uamhannach so ! Tha iad a' faoinis ri 'n uine luaeh- 
mhoir am feadh a ta i gu samhach a' gabhail seachad. Tha 
iad a' dcanamh dearmad air na sochairibh agus air na 
cothromaibh luachmhor a ta iad a' mealtuinn chum ionnsa- 
chadb cionnas a-theid iad as o'n fherig ri teachd; an uair a 
ta gach tiota 'g an toirt ni 's teinne do 'n am's am bi na nithe 
bhuineas do 'n sith gu siorruith air am folach o 'n suilibh. — 
Ach math a dh' f haoidte gu bheilmi a' labhairt ri aon nach d' 
rinndearmad air an t-slainte mhcir, ach a thuig agus a mhoth- 
aich f heum oirre, agus a f huair fois d' a anam tre chreidimh 
ann an Iosa Criosd. Ma 's e so do chor, a eharaid ion- 
mhuinn, cuircam failt ort mar aon de chloinn Dhe. Tha fìos ag- 
adsa ciod e beannacha an duine sin a f huair mathanas na eu- 
cartaibh. Tha mi fiosrach nach gabh thu miothlachd as an 
1-eabhran so a chuir a'd' laimh, ach gun toir thu e do d' 
choimhearsnaichibh, ao-us gur h-e durachd do chridhe gun 
deanar feumail e do gach neach a leughas e. Ma chreidcas sinn 
ann an Criosd, bheir smn gradh dha : ma ghradhaicheas sinn 
e bheir sinn umhlachd dha. Mothaichidh sinn, mar a 1 inn e- 
san, dian-thogradh air son slainte anamaibh neo-bhasmhor, 
agus ni sinn gairdeachas ma 's urradh 'dhuinn, air chor sam 
bith, bhi 'n ar meadhon air an^sonas siorruith a chuir air agh- 
aidh. 

Cha 'n 'eil f hios agam am bheil sibh a deanamh moran feum 
's an duthaich so de 'n Uon-lliairgne. Is e 'n seorsa lion so a 
bh'aig' Iosa 's an amharc, an uair a thuirt. e, " A ta riogh- 
achd neimhe cosmhuil ri ]ion air a thilgeadh 's an fhairo-e, a- 
gus a chruinnich de gach uile sheorta eisg : ni air Cha bhi lan, 
tharruiug na h-iasgairean chnm na traighe, agus air suidlie 
dhoibh, chruinnich iad na h-eisg mhatha ann ;an soithichibh, 
ach thilg iad na drcch eisg a mach. Is ann mar sin a bhitheas 
ann an deireadh an t-saoghail: theid na h-aingil a mach, 
agus dealaichidh iad na dioch dhaoine o mheasg nam firean- 
ach ; agus tilgidh siad iad 's an amhuino theintich : an sin 
bithidh gul, agus snagardaich fhiocal, Mat.xiii. 4TI, — 50. 

Tha 'n cosmhuileachd so ro-chomharaichte, agus faodaidh 
tu a bhrigh a thuigsinn. Tha 'n Kon-tairgne a?r a chur 's 



4 

anulsge, aeh f had 's a ta e aig a' ghrunnd, eha 'n fhaicear ciod 
a ta 'n aluib. Air an doigh cheudna, tha 'n soisgeul air a shead 
monachadh do na h-uile;ach am measg na muinntir tha ag 
aideachadh bhi 'g a chreidsinn dh' f haodadh atharrachadh staid 
a bhi. Cha 'n urradh dhuinn fhaicinn ciod tha*'s a chridhe 
agus mur dean daoine am fior staid aithnichte le droch- 
bheirt fhollàiseach, faodidh iad bhi air am meas 'n an creidic 
le 'nco-chreutairibh cho math ri dream eile. Ach am bu choi 
da so neach sam bith fhagail toiliehte ? Cha bu choir gj 
deimhin : oir tha ■dearbh-chiimt againn o 'rì t-slanuighear gu 
ioma fear-aidmheil ann an la mor a' chunntais a bhitheas 
gu siorrukh air a thilgeadh o a lathair. Faic a Bhriathrsj 
fein, Mat. viì. 21. Tha deireadh an tsaoghail a tighimtì 
agus an sin tairngear an lion a dh' ionnsuidh na traigh. Air 
an la sin bithidh, an ni tha 'n traths' neb-fhaicsinneach air 1 
thoirt ann an seaUadh an t-saoghail uile. Bithidh fior staìa 
<rach neaeh an sin air a dheanamh folìaiseach, ajnis bithidh 
dealachadh,— eadhon dealachadh siorn.hh air a dheanamh. 

A' bheiì na nithe so mar sin, agus an urrainn duitsa a bhi 
caoin-shuarrach cia mar a nochdar do staidsa; no co dhiugh a 
gheibhear thu arn measg na h-aiteam a theich chum losa mar 
an aon Slanuighear no am measg na muinntir thruagh sin a 
chual an soisgeul, ach gidheadh a chuir cul ris, agus uime sin 
aio- nach eil cuid sam bith 's an t-slainte tha e a' foillse&ch- 
adh ? Ged is coigreaeh dhuit mise, gidheadh mar charaid d 
d' aaam. guidheam ort leis an uile dhurachd thu bhi ghc r: 
tiom, eisdeacK^ ri guth trocair Dhe a ta labhairt ruinn 's an 
t-sois^euì. Biodh dearbh-chinnt agad nach 'eil tearuintcechd 
no fior dhochas ri fhaotainn do neach sam bith de 'r sìiochd 
peacach ach tre chreidsinn ann an losa Criosd chiu-n slan- 
achadh an anama. 

Leuo-hmi 'n ià roimhe ann an litir-naidheachd gi:n do chail- 
leadh bat, acus gun do bhathadh triuir dhaoine a ceathrar a 
bh s air. Cia neo-chinnteach an saoghal 's am bheiì simi a 
chomhnuidh! A eharaid, cha 'n 'eil ciiinte sam bith àgadsl 
nach fhaod a leitlnd eiie tachairt dhuit iein ; agus nam bitld 
eadh tu co ^rad air do thoirt chum siorruitheachd, c' ait aguj 
cionnas ar leat an nochdar d' an^m ? Fagaidh mi thu leis M 
eheist so, agus ceadaich dhomh impidh dhurachdach a ch.iir 
ort beachd-smuainteachr.dh oirre ; agus aslaiclieam air Ath.nr 
nan Spiorad gum b' e thoiì bheannaichte freagradh dhi athoirt 
duit a slieasas deuchainn la mor a' chunntais. Air an la sil 
coinnùhidh tusa agus nrìse cheile. Gun deoinicheadh Uio. 
, ura \j[ sinn air ar faighinn :ug deas laimh a' Bhreitheamh, 
agus air ar gabhail a stigh do shèn&s siorruith, 

CRIOCH. 



Digitized by the Internet Archive 
in 2013 



http://archive.org/details/nahiasgairean1810slsn